و ای خدای آزادی خواه و عدالت جو، کجای این نزدیکی خود را پنهان کرده ای و در کجای این تشویش حضورت را پنهان ساخته ای؟ چه چیز تو را شایسته ی آن می کند که سقوط این و آن را بی صدا به تماشا بنشینی؟! چه چیز تو را از خویشتن خودساخته ات می راند؟! چه چیز به تو برچسب سکوت زده است؟! تا کی دیدن نابودی ابداعیاتت خسته کننده ات نیست؟!.. وکِی حق را بر سر تقسیم می نشینی؟ پس کی ای خدای در این نزدیکی؟؟!....

خواستم فراموش کنم ولی نشد؛ کاش می دانستی نبودنت چقدر سخت بود ، و بودنت و اینکه توان صحبتم نیست، سخت تر!... و دوباره نبودنت!...

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر ز تنهایی خویش، در ِ آن خانه بکوبم «خانه ای بی سکنه»؛ من دلم می خواهد که درونش باشم؛ دور خود می چینم گل یاس و دل من می خواهد بنشیند به میان یاسها و بیندیشد به دوران پر از یأس گذشته و بیندیشد به فردای از بین رفته. من دلم خوشحال است؛ نه دگر یاد تو هست، نه دگر من که به خود می گویم: "باز هم ماندی تو! باز هم سخنت میله های حنجره ات را نشکافت!..." نه دگر فردایی است... در نهایت شب را می بینم... و دگر نخواهم دید فردا یاسی!!!....

نوشتم؛ مژده ای دل که بوی بهار می آید... گل آمد و دستم را خط زد و معلم....

نوشتم؛ بوی گل آید همی و مژده بهار می دهد.... بلبل آمد و دستم را....

نوشتم؛ عاشقان آمده اند، مژده ای دل که گل و بلبل و سنبل ز بهار آمده اند.... معلم روی برگه ام خطی قرمز کشید و نوشت: "دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم!....."

«گل زرد»

گل زرد و گل زرد و گل زرد
بیا باهم بنالیم از سر درد

عنان تا در کف نامردمان است
ستم با مرد خواهد کرد نامرد!

«ه.الف.سایه»

"غریبم، قصه ام چون غصه ام بسیار.
سخن پوشیده بشنو، اسب من مرده ست و اصلم پیر و پژمرده ست.
غم دل با تو گویم غار!...
«...غم دل با تو گویم غار!
بگو آیا مرا امید رستگاری نیست؟»
صدا نالیده پاسخ داد:
«...آری نیست!»"
      در آن رخوت، سراغ پیری را از من گرفتند، یادم آمد جایش را در غار با من عوض کرد! من بودم و غار، و سؤالاتی چند که من گاهی ز او می پرسیدم. غار نالان بود و تنگ. چه بسیار دردها که شنیده بود و دیده بود. کودکی بود در آن گوشه، کنار، که زسرمای زمستان تاب نداشت؛ غار تنگ بود و سردتر ز سوز زمستان ولی من هنوز گرم بودم و زنده ولی پیر و پژمرده! کودک هم در آغوش خود کشیدم ولی چندی بعد جان داد و وجودم را لرزاند. دیگر سؤال هم نبود و جواب غار هم نبود. سنگ بود و تق تق بشکستن قطره ها با سنگ. انتهای دید به سر غار منتهی می شد و چراغهای قریه تاریک! مهتاب ناپدید و گرگها بر فراز تپه ها هم نوا با باد! دیگر هیچ نبود و تنها زمستان بود! من هم... بلورهای یخ متعلق به بدنم شده بودند و من را سخت در قالبی فشرده تحمل می کردند و آرام نگه داشتند... سوزی نبود، باد هم نبود، کودک هم دیگر نبود! تنها غار بود که گاهی چنگالهایش را بر زمین فرو می کرد!!...

بی گمان هیچ کس تنهاییم را حس نکرد و تنهاییم قسمت نشد حتی با سایه ام! او هم فرار کرد، سایه ام کمی مرا دوست داشت، دوست نداشت زوال مرا ببیند شاید هم.... شاید هم نمی خواست با زوال من منتظر نابودی خود بنشیند! وقتی بچه بودم همیشه چند لحظه بعد را در ذهنم تجسم می کردم، ولی حالا دیگه این کار رو دوست ندارم و دوست دارم همه چیز یکدفعه اتفاق بیفتد و تمام شود؛ در یک ثانیه!! حالا می فهمم دوستم چه می گفت: "مرگ من حادثه ای بی مانند؛ نخ شیرین و نه تلخ!".. گر چه اندیشیدن او همانند من نیست ولی این جمله در خور و مناسب وضعیت من بود!

چه با جسارت خود را برتر می دانی!

جسارت!! همگان مرا برتر شمردند و من فهمیدم که انگار چیزی در کله ام هست و مرا یاری می دهد که حرفها را بستانم و بدهم!

تو که آن بالایی و به هر چه که بخواهی می رسی، ما را بگو که قرار است له شویم!

نه خیر؛ مگر می شود من در کسالت به سر ببرم و از شما برتر گردم، حداقل در نهایت نه! می رویم، می آزماییم، ببینیم چه می شود!

همه آماده، شروع!

زمان! ثانیه! نوسان! گذشت! گذشت!تمام!!!

خوب بود!

بد نبود!

بهتر از این نمی شد!

خراب شد، خراب شد، خراب شد، من که گفتم، خراب شد! خوب ما هم همینطور!!

زمان! ثانیه! نوسان! گذشت! گذشت!

امروز! نتیجه! تحویل!

تو چه شدی؟

همان که گفتم، خراب! شما؟ شما؟ شما؟

خوب!

خوب!

عالی!

چی؟ چی؟ چی؟ چه شد؟ب بد بودم و بد پنداشتم، شما نیز خود را اینگونه پنداشته بودید، اما اکنون.....! پس چه شد؟ چه آمد بر سر من؟! تو بگو ای که خواندی؟ بگو شاید من هم تسکین یافتم! بگو اگر می دانی و آرامم کن!....

درین سرما دلم تاب دلم را ندارد
زسرمای خویشتن من هیچ کسی خبر ندارد
در تنهایی بی وقفه ی خویش راه صعود ندارم
ظلمت همان تنهایی من است
تنهایی زندگی من است و من!
به ظلمت نیندیشم....
اندیشه ی زوال مرا در خود پیچیده و از آن گریزی نیست
گرچه قصد گریختن ندارم؛ ولیکن از آن ترسم اندیشیدن به زوال مرا به خودم نزدیکتر کند؛ این را نمی خواهم.....

بيا باران، بيا باران، بيا کز عشق مشروطم
بيا بر من ببار، کز تو هزاران بوسه من بينم
بيا کز ره مرا ببريد، نگار من، وصال من
بيا کز من جداسازي جدار من، پناه من!